طالب حقّ كه ارباب قلوب كه فرخ « 10 » و جوجهء قلب خود را از بيضهء ضيّقهء « 11 » مظلمهء « 12 » نفسانيّهء خود به مددكارى محبّت و ولايت الهيّه و دستكارى شريعت و طريقت مصطفويّهء مرتضويّه عليهم السّلام و همّت و رهنمائى اولياى الهى بيرون آورده‌اند ، و چشم قلب را به ملكوت اعلى باز نموده و ثمرات و فيوضات اذكار و توجّهات به عالم قدس و ربوبيّت را به مكاشفات قلبيّه به چشم بصيرت قلب ديده‌اند ، قلب ايشان چون جوجه كه خود را به پروبال مادر مىبندد و از او جدائى روا نمىدارد و به عقب او و با او مىرود ، آنى و دقيقه‌اى از توجّه به عالم ربوبيّت و اقبال به حقّ تعالى خود را مشغول نمىسازند ؛ و اين توجّه دائم را مراقبه گويند ؛ و مراقبهء حقّ تعالى در خواب و بيدارى - على الدّوام - بذكر لسانى و قلبى به جهت ايشان حاصل است ، بلكه در خواب به جهت بعضى ، فراغت از راهزنى حواسّ جزئيّه و مشاغل بدنيّه ، بيشتر حاصل مىشود ، و به نهج بيدارى ، مشغول ذكر الهى است بدون تفرقهء خيالات . پس اگرچه ديدهء اهل معرفت به خواب مىرود و ليكن قلب ايشان بيدار است . و اينكه وحى الهى به بعضى از انبياى غير مرسل به خواب مىرسيده و ملك را در خواب مىديده‌اند و احكام الهيّه را بعد از بيدارى به خلق مىرسانيده‌اند به واسطهء آنست كه حيات قلبيّه از براى ايشان حاصل آمده امّا چون تجرّد و صفاى قلب ايشان به مرتبهء كمال نبوده كه شواغل جسمانيّه ، ايشان را از توجّه كامل باز ندارد ، در خواب كه فراغت از شواغل بدنيّه حاصل مىكرده‌اند مهبط « 13 » وحى و الهام مىگشتند . و از اهل عصمت ( ص ) وارد است كه رؤياى صادقه ، يك جزء از هفتاد جزء نبوّت است .

--> ( 10 ) - جوجه ( 11 ) - تنگ ( 12 ) - تاريك ( 13 ) - محلّ فرود آمدن